HAYALET AĞ
HAYALET AĞ Babasından miras balıkçı kayığının yekesine doğru iskeleden tek adımda atlayarak geçti. Dudakları arasındaki sigarayı rüzgar mı, o mu içiyordu belli değildi. İzmarit, dudaklarını yakınca el çabukluğuyla farş tahtasının altındaki tenekeye attı. Ağları ellemek lazım, dedi. Birkaç yerinde yırtık vardı. Nasıl gözümden kaçmış, diye, kızdı kendine. Yeni sigarayı el alışkanlığıyla ağzına koyduğunu fark edip çakmağı almak için elini cebine attı. Çakmağı yoktu. Yani sigara yoktu. Gözleri küçük balıkçı barınağını taradı. Amca oğlunun teknesi iskelesinde alargadaydı, motora tam yol verip yekeyi sancağa bastı. Günde en az iki paket bitirdiği sigarayı yakmak için çakmak lazımdı. Neyse ki amca oğlunun yedek çakmağıyla sigara yakıldı. Bu bağımlılığından bile isteye vazgeçmek istemiyordu. Zaten yarısını rüzgar içiyordu, zararı da böylece yarıya düşüyordu. Kendine itiraf edemese de ölüme yaklaşmak için sigarayı artırmış, kimse...