POSTALLI DENİZ KIZI

AYNANIN ARKASINDAYIM Teneffüs zili çalınca her zaman ki gibi tüm öğrenciler sınıfı hızlıca boşaltmış, koridorlarda öğrenci seli başlamıştı. Benim aklım ilk teneffüste bitiremediğim sandviçimdeydi. O sabah kahvaltı yapmaya fırsat bulamamış, ilk otobüse zar zor yetişmiş az daha servisi kaçıracaktım. Bir saatten fazla süren servis yolculuğu boyunca sabahları uyur, okul çıkışı dönüşte kitap okurdum. Aceleyle hazırlayıp çantama attığım sandviçte ki domateslerin suyu patlayan poşetten çantama akmış, onu temizlemekle geçen teneffüs zamanı sandviçimi bitirmeye yetmemiş; içim el vermeyerek peçeteye sarıp dolabıma koymuştum. İkinci teneffüste bir kaç lokmada biten sandviçime eşlik eden çayımı yudumlarken öğretmenler odası kapısını çalmadan aniden açan öğrencime “gel bakalım” dedim. “ Hocam, siz gelir misiniz? “ dedi. Anladım ki mevzu derin.  Sandviçimin son lokmasını ağzıma atıp, sıcak çay kupam elimde öğrencimin arkasından okul bahçesine çıktım. Aslında konuyu az çok biliyordum ancak on...

ATATÜRK'ÜN DENİZ SEVGİSİ Anıtkabir’e ilk ziyaretim Ulusoy Denizcilik lisesinde öğretmenlik yaptığım 2014 yılıydı. Anıtkabir defterine yazılacak metini   benim yazmamı istediklerinde, Atamla sefere çıkacakmış gibi heyecanlanmış, kaç kez yazıp yazıp silmiştim cümlelerimi; kelime dağarcığım yetmez olmuştu. Defterin nasıl yazılacağı, ardından neler yapılacağını anlatan nöbetçi komutanı dinlerken hata yapacağım korkusuyla, ter içinde kalmıştım. Kalemi elime aldığım anda tüm korkum uçup gitmişti. Eksiksiz ve hatasız yazımı tamamlayarak en gür sesimle okumuştum. Gözlerimden gurur yaşları akıyordu. “ .... Denizciliği Türk’ün ulusal ülküsü olarak gören denizci evlatlarınla karşındayız Sevgili Atam, denizci bir kadın öğretmen ve pek çok denizci kız öğrencilerimizle   ülkün, ülkümüzdür....” Anıtkabirde olmanın enerjisiyle Cumhurbaşkanlığı Muhafız alayıyla mozoleye   doğru yürürken öğrencilerim ve öğretmenler olarak hepimiz omuzlarımız dik, gözümüzde yaşlarla yürüdük askerlerin...

EVİMDE CUMHURİYET Bu yüzyılın devrimle gelen rejimi evimde, evimizde. Annem, halkın, genç kızların eğitimi için planlanan kurslarda öğrendi dikiş dikmeyi. Babam, ülkenin savunmasında gerekli teknik bilgileri, askerî savunma ve korunma taktiklerini öğrenerek ordu personeli olarak hizmet etti ülkesine. Ben devletin imkânlarıyla yatılı okuyarak başarılı bir iş kadını oldum. Cumhuriyet olmasıydı annem ve babam, köyündeki imkânların dışına çıkabilir miydi? Ben kadın olarak şirket ortağı olabilir miydim? 18 yaşından beri oy kullanıyorum; siyasî bir partiye üye olabilir, milletvekili olabilirim. Ehliyet alarak her türlü aracı kullanabilir, hatta öğretebilirim. Medeni kanunla korunmuş haklarım var, ister evli ister bekar olayım, mirasımı alabilirim. Barış içinde yaşıyorum. Savaşta yokluktan var edenlerin, cumhuriyet için savaşan atalarıma borçluyum tüm bunları. Ben yarım asırdır, cumhuriyet bir asırdır var. Ben kız çocuğundan, emekli bir iş kadınına gelene dek cumhuriyetin bana sağladığı imkân...