POSTALLI DENİZ KIZI

  ÇIKMAZ SOKAK Gözleri kapalı olsa da  elbiselerinin ıslak olduğunu hissedince artık uyandığını,  rüya görmediğini anlamıştı. Yine kuyuya gitmişti. Gözlerini tekrar yumdu, zihninin içinde geriye doğru zamanı tarayarak  nereye gittiğini hatırlamaya çalıştı. Kendini aynada izliyor gibiydi; ama aynadaki o değildi. Tek bedende bir yanı iyi; diğer yanı kötü bir adamdı. Kuyudan her çıktığında “acaba; kime, ne kötülük yaptım?” diye düşünür, aynada izlediği kendine inanamaz; izleyen iyi yanı olduğu için “hayır, bunu ben yapmış olamam” derdi. Henüz gençken kuyuya düştüğünü bile anlamaz annesi kızınca ne yaptığının farkına varırdı. Ama artık bir babaydı “artık kuyuya düşmemenin bir yolunu bulmayalım” dedi; elinde ki kanı silerken.    Sırılsıklamdı, elleri kanlıydı; bu kez gerçekten korkmuştu. Zihninde zamanın gerisine giderek anıları çıkarmayı öğrendiği günden beri kendinden korkmaya başlamıştı. Kanla ilk kez ...