POSTALLI DENİZ KIZI

    Turnusol Kağıdı Troleybüs durağa yanaşınca,   otobüse binmeyi bekleyen sabırsız kalabalık arasında itiş kakış, korkak adımlarla boş bulduğu ilk koltuğa kendini attı. Neyse ki oturacak yer bulmuştu. Hissettiği şey: ‘kalbinin güm güm atması’ neydi şimdi. Kalbi sanki göğüs kafesinden dışarı çıkmış çenesine vura vura atıyor   gibi her bir çarpıntıyı hissediyordu. Bu şehirde her şey yabancıydı. Yürüyerek okula gidip geldiği memleketini özlemişti. Yürürken bitmeyen yollar, taşırken giderek ağırlaşan yükler, geç kalınca annesinin kızması. Hepsini özlemişti. Evinin belli belirsiz kokusunun kaldığı burnu sızladı. Doğduğu şehir, okuduğu şehir olmuştu. Troleybüs yada otobüse binmek için dakikalarca sıra beklemeyi, yaşlı veya hasta birini görmediği sürece yerinden kalkmamayı öğrenmişti. Şoförün hemen arkasındaki koltuktaydı. Şoförle aralarında reklam ve duyuruları asmak için konulan tabela sebebiyle oturma alanı   daraldığından   kimse bu koltuğa pek otur...

Karga “ Bugün kargayım, kadim bilgeliğe sembolüm sana. Aklımı ölçüyorsun, karşılaştırıyorsun başka uçanlarla uçamayanlarla. Hazırım gagamdakini kaybetsem de aldanmaya. ”                                     ( Lal Balıklar; Göç Mevsimi) Gaaak, gaak, gaak... Çığlıkları çatılarda yankılanıyordu.   Sürü hâlinde bir oraya bir buraya uçarak ressamların gökyüzüne   kondurduğu kuşlara benzemeye çalışarak kimi kanat çırpmadan süzülüyor kimi yere çarpacak gibi pike dalışı yapıp son anda gaklayarak göğe fırlıyor kanat sesleri rüzgara karışıyordu. Bunca çığlığın sebebini anlamaya çalışan insanlar kafalarını havaya dikmiş, karga kuzgunisi rengi   bir bulut gibi gökyüzünde salınan kuşlara önce ilgiyle sonra korkuyla bakarak hızlı adımlarla uzaklaşıyorlardı. İçlerinden birinin bu kargaşaya, uçuşmalara, çığlık atmalara, kanat oyunlarına karışmadığını ne karga sürüsü ne de insan sürüsü fark et...

    Günlük Herkes günlüğüne yaşadıklarını, yaptıklarını yazıyor. Günlük tutacaksam, yapmadıklarımı yazacağım. Adı da “ Günmeyen “ olsun hadi. Güne çıkamayan, günde yaşanmayan, günde geçmeyen neyi yazsam anlarsınız herhalde. Başlıyorum: Cumaydı bugün, evden erken çıkınca sabah serinliği nedeniyle giydiğim palto hep elimdeydi, oysa ofiste askıya asıp onun ağırlığından kurtulabilirdim. Yapmadım. Tüm gün kâh elimde kâh kolumda taşıdım, ceset gibi.   Askıya takmak için yapılmış beş santimlik kordon taşırdı halbuki boy paltomu... Cumartesiydi bugün, bana tatil olmayınca hafta sonu tatil yapanları kıskandım sanmayın. Tatil olsa da tatile gitmem ben. Bugün yıllık iznini kullanıp memlekete giden iş arkadaşımın dosyaları da bende. Yapamam, diyemedim. Yine diyemedim. Hayır diyebildiğim gün, günmeyene yazmam söz. Pazar gününü atlasam olmaz mı? Nasılsa gün boyu hiç bir şey yapmayacağım. Üstelik elektrik dağıtım şirketinden mobil telefonuma mesaj geldi. Akşam saatlerind...

   13 NO'LU KOLTUK                               Aşkıma cemre ne zaman düşer?      Yine yollardayım. Yine ona gidiyorum. Bu kez aklımda korku, yanımda azığım yok. Ondan korkuyor muydum? Evet. Kendinden zeki kadınla evlenme, diyen dostlar bu itirafa şaşmasın. Onu tanıdığım da henüz üniversite öğrencisi, heyecanlı, kıpır kıpır bir genç kızdı. Benimle evlenmek için tek şartı okulunu bitirmek olmuştu. Sandım ki okulu bitince dizini kırıp evde oturup evlatlarımıza bakacak. Yıllar geçtikçe evlat eksikliği onu yemeğe düşkün yaptı. Kimi yemez, yiyemez üzüntüden bizim ki doysa da yedi. Her ziyaretimde azık götürürdüm ona, doktor artık getirme, dedi. Azığım ondan yok yanımda , doktor korkusundan. Korkular   karışmış halde otobüs terminalinde saçları jöleli, beyaz gömleğinin yakası kirli, ter kokusu burnuma gelen, her haft...