EVİMDİN SEN BENİM

 

EVİMDİN SEN BENİM

EVİM ‘din Sen Benim...

Evimdin; işten döndüğüm, alışverişten döndüğüm, aşktan döndüğüm, kendime döndüğüm.

Kimi; aydınlıkta kimi karanlıkta açtığım kapını.

Kimi zaman değiştirmek istesem de, eşyanın yerini bile değiştirmeye güç bulamadığım.

Kimi zaman kutulayıp geçmişi, birikmişi götürdüğüm yeni evimdin.

Mutfakta aş, koltukta dedikodu, yatakta huzurdun.

Hiç fark etmemiştim; kapımdaki anahtar deliğinin yanında ki çentiği, mutfak camından baktığımda, güneşin batışını seyredebileceğimi.

Her evin kendine has kokusu vardır.

Kimi temizlikten, kimi pişen yemekten, kimi de evin yerinden.

‘Ah deniz kıyısı evleri’

Tıpkı; kendi kokun gibi anne kokusu gibidir, evlerin kokusu.

Hep korumayı ve güveni anlatır.

İşte yine korunmalığımız,  güvenli alanlarımız oluverdiler. Kafamızı sokacak çatımızdı. Kafamızı; ancak camdan uzatabileceğimiz, çatımız oldu.

Eve girmek lükstü tatil dönüşleri, iş bitişleri. Şimdi gözümüz kapıda dışarısı lüks oldu.

Tüm seyahatler odalar arası.

Mutfak: Anne Kafe, Baba Restoran adını aldı. Herkes gurme, herkes aşçı.

Evin bir yerlerinde, yarım kalan tüm işler ortaya çıktı. Atölyelere döndü evler…

Bende takı imalat setimi çıkardım bu arada.

Evde eğitim hayali gerçekleşti. Sırada; hapla beslenme var. Benden duymuş olmayın.

‘Ev’ kelimesine neler sığdırabiliriz hep birlikte öğreniyoruz.

Artık herkes ‘evcimen’ herkes ‘ev kızı, ev kadını’. Cinsiyete takılmadan eve takılalım.

Yaşa başa değil herkese eşit koruma, korunma. Evini keşfederken kendini de keşfet

Böyle fırsat bulamazsınız bir daha benden söylemesi.

Tüm güzellikler evimde,

Evde,

Evimizde…

F.K/postallıdenizkızı