YALAN DEĞİL EKSİK SÖYLEDİM

 

YALAN DEĞİL EKSİK SÖYLEDİM

>KADIN…

-Ah be ahretim; ben sınıfın birincisiydim her derste, dedi. Öğretmenimiz babamgile kadar gelip, bu kızı öğretmen okuluna gönderelim dediydi. Ama babam dinler mi, biçki dikiş kursuna bile, ağlaya ağlaya gönderdi beni. Sonra da biliyon, hemen bizim herifle evlendik işte deyince ahreti:

-Hadi ben sevmedim okumayı ahret, ama sen hala kitap okuyon bak. Haberleri bile kaçırmazsın. Tarlada çalışırken bile, kulağın radyodaydı hep. Bizim oğlan gibi sende liseyi dışarıdan okusan, olur mu ki?

-Geçen benim herif, anamgile para gönderdim dedi. Ama inanmadım tabi. Pantolonu yıkarken cebinden çıkan kâğıdı okudum. At yarışı oynamış zaar, bizimki tabi beceriksiz, paralar gitmiş atlara. Hadi, canı sağ olsun dicem, ama anamgile verdim demeseydi. Şimdi ben okula gidecek olsam ne diyecem ona,  tövbe izin vermez.

>ADAM…

Ah be oğlum, dedi.

Benim hatun yıllardır yalan söylüyormuş bana. Yutkundu.

Söyleyeceği şeyleri kendi kabul edememişti ki, nasıl söyleyecekti şimdi. Boyunca evladı vardı. Allah bağışlasın. Kendini mi düşünse, evladını mı?

Arkadaşının ‘ne oldu be sağdıç’ demesiyle düşünceleri dağıldı birden.

O gitti, dedi. Başını öne eğerek. ‘Nasıl gitti? ‘ dedi sağdıcı.

Sana hiç yalan söylemedim ama eksik söyledim diyerek gitti işte.

>KADIN

Benim herif, kendi kasabaya gidince her şeyi yapar. Deyip, yere bakmaya başladı. Biraz kızgınlık, biraz eksiklik hissetti. Hâlbuki köyün en güzel kızıydı. Topraktan, güneşten, çalıdan, çırpıdan yıpranmış ellerine baktı.  Bende ‘yalan söylemem eksik söylerim’ dedi birden ahiretine.

-Senin oğlan gelsin hele her gün çalışalım bakalım, derken içinde sevinç kıpırtıları vardı.

>ADAM…

‘Neyi eksik söyledin?  Dedim.

O kadar, yalan söyledim ki sana nerden bileyim deyince, öyle buz gibi baktı gözlerime, gözünü kırpmadan. Elinden süzülen bulaşık suyu öylece mutfaktaki halıyı ıslattı. Başka zaman olsa öyle halı ıslanacak… Tövbe ki, ne tövbe anında hoplardı bizim hatun ama öylece taş kesildi kaldı.

Hani şu korsan filminde var ya medusa mıydı, neydi? Onun gibi beni taşa çevirecek sandım valla.

Sana hep yalan söyledim dediğime mi yanayım. Yoksa o bana eksik söylemiş ona mı yanayım şaşırdım kaldım.

>KADIN

Diplomayı alınca ne yapacağı sevinci, kaygısı, korkusu dans etti içinde.

Hayallerini düşündü: Resim yapmak. Yıllardır eline kalem almamıştı. Oysa ağaçlara, toprağa hatta yapraklara çizdiği resimleri düşündü.

Yarın kasabaya gidip resim malzemeleri alayım, dedi.

Herifin sakladığı sigaraların yanına koyarım derken de muzurca gülüyordu…

>ADAM

Ben öylece taş kesilmişken, birkaç pılı pırtıyı topladı çıktı gitti işte.

‘Nereye gidecek yahu dert etme gelir akşama’ dedi sağdıcı ama o tedirgindi. Karısı ilk defa terk etmişti evi.

Üstelik neyi eksik demiş, onu demeden gitmişti. Demek anama para gönderdim deyip, at yarışında kaybettiğim parayı anladı bizimki.

Ya da, kasabada amcamgillerde kalıyorum dediğimde, şeytana uyup başka evlere gittiğimi hissetti. Yok, canım onu nerden hissedecek. Kasabanın hamamında bir güzel yıkanıp eve gelmiştim.

Yok, yok bu kadın başka bir iş çeviriyor ya, çıkar kokusu bakalım.

Sağdıca da söyledik, hol yok yumurta yok. Belki döner akşam eve komşuya gitmiştir. O nereye gidecek ki. Yol bilmez iz bilmez…

Gözü masanın üstünde ki açılmış zarfa ilişti. 

Elleri titreyerek açtı bu kime gelmiş derken. ‘Açık öğretim lisesi’ ve ‘sınav sonuç belgesi’ yazılarını anlayabildi sadece,  he mi de üstünde, hatunun adı yazıyordu…

 F.K/postallıdenizkızı