EKİNOKS

"Akşam gözlüyüm diye sevmediler, gök gözlüyü istediler."

Günlük turlara ait bilgilerin olduğu, kitapçığın sayfalarını çevirirken gururla, “Türkiye’de görmediğim tek bölgenin Van Gölü ve Kars Çıldır Gölü olduğunu” söylerken gözüm; Çeşme-Alaçatı gezisi bilgilerine takılıp kaldı.

“Tamam, ben de özledim oraları, gidelim madem” dedim ısrarla gitmek isteyen arkadaşıma. O topraklara her gittiğimde mevsimi olmasa bile yarımadanın her tarafına yayılan nergis kokusu üstüme siner, Narkissos’un kendine aşkı bende evrilir, doğduğum topraklara çekilirdim.

Otobüsümüzün, İzmir ili sınırına girdiğini gösteren levhayı gördüğüm anda kalbimdeki turnusol kâğıdı renk değiştirdi hemen. 

Aşk kırmızısı oldu, asidik aşk. 

Hücrelerimin mükemmel olduğunu unutturan aşk. “Sen çirkinsin, kara kuru bir kız” sözleri üzerime yapışmış, değerimi sömürmeye başlamıştı bile; otobüsün tekerleklerinin her ileri devri beni geri götürüyordu.

Evet.

“Kara kuru, esmer bir kız çocuğuydum. Sustukça içimdeki renkleri kimse göremedi yıllarca” diye içimden söylenirken otobüsün penceresinden bakıyordum ki, iç sesim fırladı birden dudaklarımdan, “İşte burası benim evimdi” deyiverdim. Ev değil, kutuydu aslında diyemedim, koltuklarda oturan hem tanıdık hem tanımadık gezi severler, “Ne kadar şanslısın” derken.

Sihirbazların kaçış kutusuydu o ev benim için. Boyuma posuma, yaşıma başıma bakmadan yaşadığım aşk sorgulandı, mahalle mahkemesinde diyemedim. Adamın adamlığını budadığımı düşünüp her gece kör kütük sarhoş geldiği evde, bir gece kapıyı açmadım diye, ertesi günü evdeki eşyalarını alıp gittiğini söylesem beni takdir edip severler mi diye düşünürken yol boyu açmış papatyaları gördüm. Bahar buralara erken gelirdi.

Rehberimiz gidilip gezilecek koyları anlatırken araya mitolojik hikâyeleri de sıkıştırıyordu. Tıpkı o hikâyelerin “İnince ne yiyelim” diye düşünen gezi severlerin aklından uçtuğu gibi, her çirkinlik uçsun istiyordum benden. Arda kalanı sever misiniz? 

Yoo, vazgeçmeyeceğim sizin çirkin gördüklerinizden.

Gece ve gündüz eşit olduğunda kutuptan geçen ışık gibi ben de çapım kadar büyüğüm artık. Anı kalsın diye çekilen fotoğrafa poz verirken iç sesim fırladı birden yine dudaklarımdan, “21 Mart’a kaç gün kaldı?” dedim. 

“Hayırdır” dediler. 

“Ekinoks” dedim. 

Çemberim çiçeklenecek size inat baharda…

F.K. 21 Şubat 2022, Bandırma