BEN EN ÇOK GÖLGEMİ SEVDİM
.png)
Sessizce yürüyorum sanarken açılan pencere sesini duyduğumda
tüm çabamın boşa gittiğini fark edip istemsizce gözlerimi yumsam da tüm
heybetiyle zar zor sığdığı pencere aralığından neredeyse üstüme atlayacakmış gibi
gelen karaltının kendi gölgem olduğunu fark ettiğimde attığım kahkaha eminim
ayak sesimden daha etkili olmuştu meraklılara.
Cüretimi mazur görün. Bugünde izinsiz yürüdüm yollarınızda, fikirsiz
olup sessiz kaldım hatalarınıza. Sizde beni yok saydınız. Ödeştik.
Korkuyu yakıt yaptım kendime sayenizde. Şimdi korkusuzum
diye beni sevmiyorsunuz. Konuştuklarımı dinleyip kendi düşündüklerinizi
duyuyorsunuz.
Fırtına benim zaten siz niye esiyorsunuz.
Ben en çok gölgemi sevdim. Usulca her yere sızıyorum. Gölgemin
izninize ihtiyacı yok. Güneşin konumuna göre değiştiğine bakmayın, gölgem
sadıktır bana; uzar kısalır ama bana bağlıdır daima.
Siz bana baktıkça,
ben gölgeme bakarım. Ben giderim, gölgem kalır buralarda bilirim. Sizde
bilirsiniz gölgemden kalan mayayla nerelere sızacağımı.
Hadi sizde sevin gölgemi, anlaşalım. Korkmazsanız gölgemden rüzgârımı
sadece yelkenimde kullanacağım.
Hadi sizde sevin rüzgârımı, anlaşalım. Korkmazsanız fırtınadan
yağmur sonrası toprak kokusunu armağan edeceğim.
Ben en çok gölgemi sevdim. Karanlığında ışığımı sakladığım.
F.K.
Yorumlar
Yorum Gönder