ÖSTROJENİMİ GERİ İSTİYORUM

 

ÖSTROJENİMİ GERİ İSTİYORUM 

İki bacak yukarı muayene konumunu yaşamayan kadın yoktur. Utanırsın, sıkılırsın, o masada değerin düşer, değerin yükselir. Doktor, tanı koyar; yaşın, başın sorulur. Kanındaki rakamlar devreye girer. Kimi düşmüş, kimi yükselmiştir. Kadınlığını yaşamadan kadınlığından olmuşsundur. İlaç takviyesi, moral desteği derler. Sen içten içe seviniyorsundur.

Kadın olmak sadece bir hormona bağlıymış gibi korkarsın. Neyse ki anne olmuşsundur. Tescilli kadınsın ne de olsa. İlaçların yan etkisi kıllanmakmış, gülüyorsun. Sakalım olursa sözüm geçer deyip tiye alıyorsun. En kötüsü kilo almakmış, az yesen de. Aman, boş versene, bu yaşta kim bakar bana diyorsun.

Yaşa, başa bakmadan aşk olur mu ki diye içine bir kurt düşüyor. Saçım okşanarak uyumadım ki daha diyorsun. Kız çocuğu gibi sevinmek istiyorsun, hediyeler alınıp. Parka gidip salıncağa binmek istiyor canın birden, dakikalarca sallanıp sırada bekleyen çocuklara nanik yapmak istiyorsun.

Kız çocuğu olduğun yıllarda kadın olmayı ne kadar arzuladıysan o kadar çocuk olmak istiyorsun. Giyimin kuşamın sorgulanır mı diye düşünmeye başlıyorsun şortuna bakıp. Vazgeçmem senden, merak etme deyip şortunun cebinden en son gittiğin tatlıcının pembe çiçekli peçetesini çıkarıp burnunu siliyorsun.

Hayda, bu göz yaşları niye şimdi, hani anlaşmıştık diyor dostun. Tamam, tamam diyerek deniz kıyısında bir kahve içmeye tav oluyorsun.

Östrojenimi geri istiyorum ben deyip ağlayarak, annen elinden tutsun, eve götürsün istiyorsun. Dostun, “Bezelye yemek lazımmış, içinde östrojen varmış” diyor. İyi ki seversin bezelyeyi. Beni ateş bastı diyerek, ağlarken kahkahalarla gülmeye başlıyorsun.

F.K.