KENDİME MONOLOG

-

 

 


KENDİME MONOLOG

Yaa geç bu işleri. Artistlik yapma bana. Oğlum, kadın haklı, kabul et işte.

“Eline yüzüne bulaştırmak deyimini yine harika bir performansla gerçekleştirdiğiniz için sizi tebrik eder, size layık olmayan ayın en adam olmazı ödülünü takdim ederiz.”

Her ay nasıl becerip alıyorsun bu ödülü anlamadım gitti. Ben dedim. Doğru. Kendime bakarım, istediğimle konuşurum, özgür bir adamım... Ne taktın şu özgürlük lafına. Sanki özgür değilsin, gitme, gelme, otur, kalk diyen var.

 Kafan özgür değil senin. Kafan öyle kalabalık ki düşünceler sandalye kapma yarışması yapıyor çalmayan müzik eşliğinde. Ortada bir sandalye olsa bari. Müzik var, duyuyorum, yanılmış olamam. Kalbimin sesi mi? Olabilir. Neşeli mi? Tabi ki hayır. Yakışmaz bize oynak müzik. 

Ucuz mal giymem birde. Karışık renk sevmem. Az arkadaşımın olması ukalalık dersen, olabilir. Ukalayım. Okumayı severim. Yazmak mı?

Yazarım tabi ne var yazmaya,  yapay zekaya söylersin şöyle romantik bir adamın hayatını yazıver, diye. Her şey istediğin gibi oluverir.

Hadi yazsın bakalım kendimle yaptığım romantik olmayan  sohbetleri , yazamaz tabi, kendiyle monoloğunu yazan ilk  ben olayım bak nasıl meşhur olacağım...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

YUNUS ISLIĞI

-
Resim
  YUNUS ISLIĞI  -         Ah, Anne neler sardın başıma. -         Sana kalsa mürüvvetini görmeden ölüp gideceğim. - Off Anne Off. Hafif kilolu demiştin hani, kapıdan giren o değil mi? Yunus gibi bu anne. -         Konuşmadan bilemezsin kızım, köklü bir ailenin tek oğlu hem de arastada tuhafiye dükkanı varmış. Babası ölünce buna kalmış, yani size ( kıkırdamaya başlar) Siz yalnız kalın hadi ben kalkıyorum.   -         Merhaba, Eylül hanım değil mi? Ben Muhterem, Sevgi hanımın oğlu. -         Evet,     Buyurun Muhterem bey. -         Garson, bize oradan iki çay kap gel. Annem bahsetmiştir, arastada tuhafiye dükkanım var, küçük esnafız, kendi yağımızla kavruluyoruz işte. -         Annelerimiz tanışmış ama ben sizi tanıma...
Devamı

AYAKKABI HİYERARŞİSİ

-
Resim
  AYAKKABI HİYERARŞİSİ Ayakkabı hiyerarşisine ilk isyan bağcıkları bağlamamaktır. En zor öğrenilen el becerisi ayakkabıların bağcıklarını düğümlemektir. Bağcıkla bağlanma fikrinin bilinçaltı mı ayağa kalkar yoksa düğüm atmanın büyü dünyasına bir adım kaymak olduğu korkusu mu akla düşer bilenmez. Zordur o düğümü atmak. Kimi tek bağlamayla bitirir işini, kimi kelebek deseni yaparak estetik katar, kimi inadına farklı renk iplikler takar ayakkabılarına. Birde ipini ayak  bileğine dolayıp bağlayanlar var ki hangi ruh durumuna tekâmül eder bilinmez   aykırılığı. Doğmadan biçilen zıbınların yanına koyulan ilk patiklerin umudu gibisi yoktur. Bebe ayakkabılarının az malzemesine karşın pahasının çok olması umuttandır belki. Oğlumun özel ayakkabısının ökçesine eklenen ağaç parçasının  kemiğinin eksikliğinin tamamlanması umudu gibi bir umut. Maraton koşucusunun ayağına giydiği özel koşucu ayakkabısının onu şampiyonluğa koşturacağı umudu gibi. Askerin ayağına potinini...
Devamı

MIKNATIS

-
Resim
  MIKNATIS Geliyor, biri geliyor. Bu kez beni seçecek, üzerinde siyah var. Siyahı seviyor olmalı. Ben de siyahım; bisiklet yaka denilen kesim, etiketimde pamuklu yazsa da içimde bambu lifleri bile var esneklik içinmiş, bedenim medium dedikleri orta yazıyor ama nedense büyük bedenler olacak umuduyla deneyip bırakıyor kabinde. Koltuk altıma takılan ağırlıktan kurtulmak için istiyorum aslında beni beğenmelerini. Ben neden siyahım? Hep yanımda asılı duran yeşili, moru, kırmızıyı, kremi hatta renksiz beyazı alıyorlar. Günlerdir askıdayım kimse bakmadı. Askının şekli boynumdaki dikişleri çözmeye başladı hasarlıyım diye almayacaklar korkuyorum. Neyse yanımdaki beyaz gibi deneyen kızın pudraları üstüme bulaşsa bile belli olmaz. Sahi ne oldu o small beyaza, köşedeki kutuya attılar hiç sesi çıkmadı bir daha. Evet, geliyor, beni gördü. Haydi kabine gidiyoruz. Bu da bıraktı askıya takıp, hemde gevşeyen dikişlerimden. Daha kaç kişi deneyecek bu daracık kabinde. Üstelik ortadaki kabin da...
Devamı