POSTALLI DENİZ KIZI

  GEZEN ELBİSE   Terzi olmayı ben istemiştim. Annemle gittiğim dikim evindeki her prova ve sonrası rengarenk elbise, döpiyes, bluzlara hayran hayran bakar, yakasını, kol manşetlerini, etek boyunu ezberime alırdım. Bir keresinde terzinin kolundan iğneliği kapıp kendi koluma takmış ilk iğneyi anneme tutturmuştum. İnce belini ortaya çıkaran bu müdahale terzinin pek hoşuna gitmiş- Terzi olacak bu çocuk, demişti. Dönüş yolunda elime tutuşturulmuş makaradan ne hayaller döndürüyordum ne annemin nede şoförün haberi yoktu.   Annem modayı takip ederdi. O sene elbiseler kolsuzsa kolsuz, etekler miniyse mini, maksiyse maksi dikilirdi onun giysileri de. Bazı renkleri daha çok severdi, moru pek yakıştırırdı doğrusu kendisine moda olunca sevinirdi. Sadece mor renk olacak, çiçekli kumaş sevmezdi. Oysa ben cıvıl cıvıl çiçekli kumaşları pek severdim. Kadınlar çiçekli giysiler giymeliydi gardıroplarında kahverengi olmamalıydı. Bir de şapkaları olmalıydı mutlaka önünde yüzünün güzelliğ...

  MIKNATIS Geliyor, biri geliyor. Bu kez beni seçecek, üzerinde siyah var. Siyahı seviyor olmalı. Ben de siyahım; bisiklet yaka denilen kesim, etiketimde pamuklu yazsa da içimde bambu lifleri bile var esneklik içinmiş, bedenim medium dedikleri orta yazıyor ama nedense büyük bedenler olacak umuduyla deneyip bırakıyor kabinde. Koltuk altıma takılan ağırlıktan kurtulmak için istiyorum aslında beni beğenmelerini. Ben neden siyahım? Hep yanımda asılı duran yeşili, moru, kırmızıyı, kremi hatta renksiz beyazı alıyorlar. Günlerdir askıdayım kimse bakmadı. Askının şekli boynumdaki dikişleri çözmeye başladı hasarlıyım diye almayacaklar korkuyorum. Neyse yanımdaki beyaz gibi deneyen kızın pudraları üstüme bulaşsa bile belli olmaz. Sahi ne oldu o small beyaza, köşedeki kutuya attılar hiç sesi çıkmadı bir daha. Evet, geliyor, beni gördü. Haydi kabine gidiyoruz. Bu da bıraktı askıya takıp, hemde gevşeyen dikişlerimden. Daha kaç kişi deneyecek bu daracık kabinde. Üstelik ortadaki kabin da...

  AYAKKABI HİYERARŞİSİ Ayakkabı hiyerarşisine ilk isyan bağcıkları bağlamamaktır. En zor öğrenilen el becerisi ayakkabıların bağcıklarını düğümlemektir. Bağcıkla bağlanma fikrinin bilinçaltı mı ayağa kalkar yoksa düğüm atmanın büyü dünyasına bir adım kaymak olduğu korkusu mu akla düşer bilenmez. Zordur o düğümü atmak. Kimi tek bağlamayla bitirir işini, kimi kelebek deseni yaparak estetik katar, kimi inadına farklı renk iplikler takar ayakkabılarına. Birde ipini ayak  bileğine dolayıp bağlayanlar var ki hangi ruh durumuna tekâmül eder bilinmez   aykırılığı. Doğmadan biçilen zıbınların yanına koyulan ilk patiklerin umudu gibisi yoktur. Bebe ayakkabılarının az malzemesine karşın pahasının çok olması umuttandır belki. Oğlumun özel ayakkabısının ökçesine eklenen ağaç parçasının  kemiğinin eksikliğinin tamamlanması umudu gibi bir umut. Maraton koşucusunun ayağına giydiği özel koşucu ayakkabısının onu şampiyonluğa koşturacağı umudu gibi. Askerin ayağına potinini...

  KİTAPHANE Okuldan geldiğinde, çanta ve önlüğünü çıkarıp çoğu zaman yaptığı gibi, ilçenin tek kütüphanesine gitmek üzere yola çıkmıştı. Öğretmeninin verdiği ödevleri daima, eve gelir gelmez yapardı. Önce kendi ödevlerini bitirir, sonra birinci sınıfa giden kız kardeşinin ödevlerine göz kulak olur, onlar bitincede gücü yettiğince ev işlerinde annesine yardım ederdi.  O gün hayat bilgisi dersinde verilen ödev için mutlaka kütüphaneye gitmem lazım,diyerek izin almıştı annesinden.  Ödev : Kuşlarla ilgiliydi. Kütüphanedeki ansiklopediler kaynağı olacaktı. Çok severdi kütüphaneyi .  Kitap kokusu, kağıt kokusu, mürekkep kokusu hatta ahşap kokusu ve sessizliğin huzuru.  Tüm kitapları okumak isterdi bazen. Sık sık ziyaret ettiği için kütüphane görevlileri onu tanır, selamlaşırlardı. Hatta ilkokul öğrencileri için ayrılmış bölümden başka lise öğrencileri için ayrılmış asıl kütüphane bölümüne girmeye bile hak kazanmıştı.   O günde hızlı adımlarla kütüphaneye gi...

  Safra Adam   Açık büfe standı önünde öylece bakıyordu. Elinde ki   tabakla birkaç tur atmasına rağmen ne yiyeceğine karar verememişti. Peynir çeşitleri içinde sevdiği lezzet yoktu, zeytin zaten yiyemezdi. Domates, salatalık ve yeşil bibere bakmadı bile, salam, sosisin tadını neredeyse unutmuştu. Sıcacık poğaçalar çok güzel kokuyordu. Dayanamayarak tabağına dere otludan bir tane koydu. Taze yeşillikler cazip gelse de safra kesesindeki çamura sebep olduklarını okuduğu makaleyi   düşünerek bir dal tere alıp tabağa usulca bıraktı, suç işlemiş gibi.   Etrafı saran omlet kokusu nereden geliyor, diye bakınırken yanık tereyağı kokusu genzini yakmıştı. Yağ yasağına ne kadar dikkat etse de yedikleri onu pişman edecekti nasılsa. Tüm vücudu önce kaşınmaya başlayacak, kaşıdığı bölgeler kızarıp kabaracak, kaşıdıkça   kanayıp, yaralar kabuk tutacaktı. Tatlı tatlı kaşınırdı, tatlıyı fazla kaçırınca şeker hastalığı hiç unutturmazdı kendini. Şeker hastalığı neyse d...

    SOKAK LAHMACUNU Küçük   el arabasının   cam tezgahı içine   biraz maydanoz, bir kaç yaprak marul, son lahmacun satılana kadar yetecek domates, iki karışa bir karış kesme, doğrama, katlama, paketleme işlerinin yapıldığı her lahmacundan arta kalan   çiziklerle dolu kesme tahtası,babadan kalma bileye bileye azalmış çeliğine rağmen hala keskin ahşap saplı bıçak dışında en çok umut sığmıştı her sabah olduğu gibi. Gıda tüzüğü başına bela olmasın diye yorgun ellerine taktığı eldivenlerle   yılların tecrübesiyle bir çırpıda paketlediği lahmacunu müşteriye uzattığında yine parayı eldivenle tuttun, diyerek tezgâhın altındaki kutuya atıp önlüğünün cebinden yenisini aldı. Bir türlü alışamadım ne yapayım, diye sıcak lahmacun tezgahından nasiplenirim umuduyla karşısına kıvrılmış sokağın maskotu, herkesin başka başka isimlerle çağırdığı heybetine rağmen sessizce bekleyen köpekle konuştuğunu fark edince kusurunu örtmek istercesine şapkasını düzeltti. ...

  Bukağı Dokumak Köyüm dağ köyü, uçurum kıyılarından kıvrılan yollardan çıkmak meşakkatlidir. Gelseniz seversiniz havasını, suyunu. Köy meydanlarına özgü asırlık ağacın yanından kalkar köyün tek dolmuşu. Sabah kalktığı gibi akşamına geri gelir köylüler şehirdeki işlerini halledip, köyün havasına, suyuna şükrederek. Bu kez fazla bir yolcu iniyor. Sıcağa uygun diye giydiği beyaz keten pantolonu aklı gibi buruş buruş, gözlerine takılınca gözlerim, tanıdım onu. Sessizce gittiği gibi sessizce geldi demek köye. Çökmüş gibi gözleri, çukura kaçmış ama yeşilliği aynı ela yeşili, kızınca gri olurdu gözleri hala öyle mi? Kokular, korkular, anası, anam, babası, babam. Nasıl beni bırakıp gittin, diyesim var dolmuşun önünde durup. Beni tanıdı mı? Tanır tabi tanımazsa konuşmam bende.   Benim anam köyün ebesi onun anası köyün şifacısıydı, dokumacısıydı,   yünleri en güzel renklere boyadığından    ‘Çivit Ana’ derledi. Okuma yazmayı öğrendiğinde anasının adını hüviyetinde ...

  GARDIROP   Fal taşı gibi açtı gözlerini. Karanlığa alışana dek nefes nefese, hiç kıpırdamadan bekledi. Naftalin kokusunu alınca, babaannesinin kışlık paltosunu sandıktan çıkardığını hemen anladı.   Bir anda sarımsak kokusu, kına kokusu, hastane kokusu… Yani babaannesinin kokuları burnuna doldu.   “Gitmeyeceğim işte,” dedi kendi kendine. Okula gitmek istemiyordu.   “Babaannem bana öğretir,” diye ekledi.   Annesi ve yengesi onu ikna etmeye çalışıyorlardı. Okulda pek çok arkadaşı olacağını, teneffüste ip atlayabileceğini, hatta resim dersi olduğunu söylediler. Ama o kararlıydı. Artık gardıropta yaşayacaktı. Karanlığa gözleri de iyice alışmıştı.   Askıdaki gömlekleri, babasının iş pantolonunu, annesinin kardeşinin sünnetinde giydiği süslü elbiseyi seçmeye başladı. Gardırobun dibinde bir kutu dikkatini çekti. Bir ayakkabı kutusuydu.   Yavaş yavaş kapağını açtı. Geçen hafta vitrinde görüp istediği, annesinin: “Bunlar çok ...

  DOMUZ KURŞUNU Fıss... Fısss... Fısır fısır... Karısını çok sevmiş, Karısı arkadaşı ile aldatmış, Karısı çok müsrifmiş, Karısı hastaymış, Kayıp pederi polismiş, Öğretmenmiş, Çok gençmiş, Buralı değilmiş, Domuz kurşunuymuş, Yiyecek ekmeğim kalmadı yazmış, Kendini vurmuş... Albay kızına beni layık görmeyenler büyü yapmışlar. Hâlbuki beyaz orkide bile almıştım ona. Aklımı devşireyim büyüsü. Tuttu mu dersiniz? Tuttu. Aklımı da şehrimi de devşirdim. Mesleğimi bıraktım, batıdan doğuya göç: beden işçiliğinden öğrenciliğe geçiş; uyumama, uyuyamama, anlayamama, işin içinden çıkamama, gelmeler, gitmeler, doktorlar, ilaçlar... Unuttum. Unuttum onu... Yine sevdim. Şüphem var kendimden, şüphem var yeni sevdiğimden, şüphem var büyüden. Yap hadi, diyen içimdeki sesi sustursam büyü bitecek mi? Hadi yap? Kurşunu tak, tetiğe bas... Fıss... Fısss... Fısır fısır... Karısı onu sevmemiş, Karısının gözü yüksekteymiş, Karısı çocuk istememiş, Babası askermiş, ...

  ELDİVENSİZ GELİNLİK Turancım… Yarın nikâh fotoğrafımızı sen çekeceksin. Yengene pek methettim seni; kızcağız üzülmesin. Yahu, ikinci hanım ne zormuş be Turancım… “İlle de İngiliz ipeği isterim,” demez mi? Hadi ipeği bulduk; Kapalıçarşı’da bizim Hüsnü’nün ahbabı sağ olsun. Bu kez de danteller Fransız olacakmış. Terzi mutlaka Ayfer Hanım olacakmış. Gelinliği en iyi biçen, en iyi diken oymuş güya. Neyse ki çiçekleri bizim bahçenin beyaz zambaklarından hallediverdik. Anneciğimin yadigârı, çift dizili inci kolye de evvelden beri sanki gelinini bekler gibi duruyormuş; pek yakıştı Nagehan’ımın bembeyaz boynuna. Ama o kibar, gözleri hep buğulu, hokka burunlu, küçücük kulaklı kadının ayakkabı numarası otuz dokuzmuş, Turancım… Az da şaşırmadım hani. Bir de gelinlikçi Ayfer, eldiven dikmeyi unutmaz mı? Sen anla artık benim hâlimi, Turancım…  

  BÖBREKSİZ TAŞ Sahte böbrek makinelerine bağlı on kadar hasta evlerinden merkeze gelene dek serviste yaşadıkları maceraları anlatıyorlardı birbirlerine. Onlara hiç ses vermeyen Canan Hanım hemşireye ‘yanlış yere sokuyorsun iğneyi’ diyerek müdahale ediyor bir yandan da ‘ben bile giriyorum bir öğrenemedi koskoca damarda doğru yeri bulmayı’ diyerek kendi deyimiyle okul arkadaşlarına laf atıyordu. Herkesin damar yolu açılmış saatler dört altmış dakikadan geri saymaya başlamıştı makinelerin üzerindeki kadranlarda. Kolundaki serum hortumundan dağlardan, kayalardan delice aşarcasına akan su gibiydi kanı. Bir an evvel sahte böbrek makinesine ulaşmak, kimyasallarla yıkanıp kat kat filtrelerden geçip gerisin geriye damarındaki delikten vücuduna kavuşmak istiyordu. Dört saat başkasına ne kısa ne uzun zaman olabilirdi o saatlere bir oğul, bir koca birde torun sığdırıp uykuya dalmış numarası yapardı hemşirelere. Oysa delilik ne cazip gelirdi en sevdiği küçük yeşil hapları yutup yutup uyu...

    ÇİÇEĞİM   Nergis, Kendimi en yakın hissettiğim çiçek olunca narsistçe ilk sırayı ona verdim. İçindeki   mitolojik öyküye yakışır fiyatı nedeniyle çoğu eve giremez. Soğuğu sevdiğinden sıcak evlerde çabucak solar gider, tavsiyem vazosuna buz koymanızdır. Gül, Gül suyuna alerjim olması gülü sevmeme engel olmadı. Ben beyaz gülü tercih ederim, rengini ben seçerim ruh halime göre. Hastaysam sarı, aşıksam kırmızı. Arada reçellik olanından pembe... Hatmi, Sütle pişirince keser öksürüğü. Hiç denediniz mi bilmem çiçeğinin dolmasını bence rakip olabilir kabak çiçeğine. Boyu sırım gibi kökleri sağlam, tohumu yer seçer aman. Karanfil, Komüniste çıksa da adı kokusuyla anılmayı sever o. Pek çok şiire karışmıştır, kimine isim olmuştur koyanın umuduyla. Tane hesabı yapılmaz alınırken bir tanesi bile yeterlidir hele rengi kırmızısıysa. Papatya, Fallara bakma sen; seven koparmaz beni. Dağlar, tepeler, ağaç dipleri en sevdiğim yerler. Köküm kalsın koparırke...

  YUNUS ISLIĞI  -         Ah, Anne neler sardın başıma. -         Sana kalsa mürüvvetini görmeden ölüp gideceğim. - Off Anne Off. Hafif kilolu demiştin hani, kapıdan giren o değil mi? Yunus gibi bu anne. -         Konuşmadan bilemezsin kızım, köklü bir ailenin tek oğlu hem de arastada tuhafiye dükkanı varmış. Babası ölünce buna kalmış, yani size ( kıkırdamaya başlar) Siz yalnız kalın hadi ben kalkıyorum.   -         Merhaba, Eylül hanım değil mi? Ben Muhterem, Sevgi hanımın oğlu. -         Evet,     Buyurun Muhterem bey. -         Garson, bize oradan iki çay kap gel. Annem bahsetmiştir, arastada tuhafiye dükkanım var, küçük esnafız, kendi yağımızla kavruluyoruz işte. -         Annelerimiz tanışmış ama ben sizi tanıma...

    HAYALET   AĞ   Babasından miras balıkçı kayığının yekesine doğru   iskeleden tek adımda atlayarak geçti. Dudakları arasındaki sigarayı rüzgar mı, o mu içiyordu belli değildi. İzmarit, dudaklarını yakınca el çabukluğuyla farş tahtasının altındaki tenekeye attı. Ağları ellemek lazım, dedi. Birkaç yerinde yırtık vardı. Nasıl gözümden kaçmış, diye, kızdı kendine. Yeni sigarayı el alışkanlığıyla ağzına koyduğunu fark edip çakmağı almak için elini cebine attı. Çakmağı yoktu. Yani sigara yoktu.   Gözleri küçük balıkçı barınağını taradı. Amca oğlunun teknesi iskelesinde alargadaydı, motora tam yol verip yekeyi sancağa bastı. Günde en az iki paket bitirdiği sigarayı yakmak için çakmak lazımdı. Neyse ki amca oğlunun yedek çakmağıyla sigara yakıldı. Bu bağımlılığından bile isteye vazgeçmek istemiyordu.   Zaten yarısını rüzgar içiyordu, zararı da böylece yarıya düşüyordu.   Kendine itiraf edemese de ölüme yaklaşmak için sigarayı artırmış, kimse...

  Dantel Örtü Üzerini dantel örtüyle kapattığımız, filmleri siyah beyaz gösteren, dublajlı sesleri taklit ederek sinemacılık oynadığımız, balkondaki anten çekmiyor diye apartmanların çatılarını anten tarlasına çevirdiğimiz,   saatler yirmi üç olduğunda ekranda beliren bayrağımızla çalınan istiklal marşımızla düğmesine basarak kapanan, üstündeki örtünün ekrana indirilerek soğumaya bırakılan televizyonla ilkokullu yaşlarımızda tanıştı bizim nesil. Ben en çok Tatlı Cadı dizisini, pazar sabahları oynayan kovboy filmlerini severdim. Daha sonraları Komiser Kolombo favorimdi hatta lisede felsefe öğretmenimiz aynı pardösüyü giydiği için aynı ismi   vermiştik. Televizyon örtüsünün ölçüleri diğer masa, sehpa, vitrin rafı ölçülerinden farklı örülür. Kadınlar motif, renk, ipin kalınlığı konusunda   birbiriyle yarışırdı. Laf aramızda benimde örmüşlüğüm vardır motifini tamamen kendimin yarattığı bir televizyon örtüsü. Orta sehpa, yan sehpalar, yemek masası, vitrinin tüm ...

    KÜSLÜK HALİ/M   Kelimelerim tanımıyordu henüz birbirlerini, Başlığı yoktu henüz kurgumun, Üstelik kalemimde kurşun bitmişti,   Unutmamak için sıralıyordum içimden , İçim de karışınca işe kelimeler hepten küstü. Arınmamıştı daha kelimeler,   Kaçıncı kelimeye sığdırmıştım arınmışlık duygusunu, Yazdıkça yazasım geliyordu küslüğü unutturmak için, İlhamım da mı küsmüştü yoksa,   Üçüncü dizeyi yazıyordum neredeyse,  Ne ilham ne küslük kavgası yoktu artık, Kalem yazıyordu...   Denizsiz kalmış denizci gibi, Seyir yoksa defter yoktu, Defter yoksa seyir yoktu, Ne meteoroloji ne konum ne de rota umurumda değildi,   Aklımda pıtrak desenli kilimler dokuyordum inadına karaya vurup, Denizi içip içip deniz oluyordum boğulmamak için, Hücrelerim ozmos yapmaktan yorgun, Deniz suyunda ne varsa kanımdaydı artık,   Ayaklarıma halhal takıp yürüyorum karalarda sessizlik sevmiyorum, İyi ki seyir d...

    KENDİME MONOLOG Yaa geç bu işleri. Artistlik yapma bana. Oğlum, kadın haklı, kabul et işte. “ Eline yüzüne bulaştırmak deyimini yine harika bir performansla gerçekleştirdiğiniz için sizi tebrik eder, size layık olmayan ayın en adam olmazı ödülünü takdim ederiz.” Her ay nasıl becerip alıyorsun bu ödülü anlamadım gitti. Ben dedim. Doğru. Kendime bakarım, istediğimle konuşurum, özgür bir adamım... Ne taktın şu özgürlük lafına. Sanki özgür değilsin, gitme, gelme, otur, kalk diyen var.  Kafan özgür değil senin. Kafan öyle kalabalık ki düşünceler sandalye kapma yarışması yapıyor çalmayan müzik eşliğinde. Ortada bir sandalye olsa bari. Müzik var, duyuyorum, yanılmış olamam. Kalbimin sesi mi? Olabilir. Neşeli mi? Tabi ki hayır. Yakışmaz bize oynak müzik.  Ucuz mal giymem birde. Karışık renk sevmem. Az arkadaşımın olması ukalalık dersen, olabilir. Ukalayım. Okumayı severim. Yazmak mı? Yazarım tabi ne var yazmaya,   yapay zekaya söylersin şöyle romantik bi...